Yazıyla Hayatın Kavgası

Hayat bizim yazmamızı istemiyor. Yazı da hayatı yaşamamızı. İkisine de kendinizi tam olarak veremediğiniz anda ortadan yok oluyorlar. Sayfalar dolusu kitap okuyorsunuz. Klasikler, modern klasikler, gerçeküstü edebiyat, kalburüstü yazarlar, seriler, listeler, modernistler, posmodernistler... Bütün bunları hatmediyorsunuz da bir elektrik lambasını tamir edemiyorsunuz. Yahut bir arabanın arızasını. Diğer yandan hayatın altını üstüne getirmişsiniz, tokat yiye yiye hayata karşı refleksiniz gelişmiş, elinizden her iş geliyor. Fakat bu sefer hayat, okuma yazma fırsatınızı elinizden alıyor. Mu acaba? Bütün bunları yaparken yazıyla, sanatla uğraşanlar yok mu? Daha besleyici olmuyor mu bu uğraşlar. Bilmiyorum.

Yazının en başında ahkam kesip bu böyledir deyip ortasındayken su koyvermek niye. Çünkü ben hayatı kaçırmış bir adamım. Bilmediklerimle insanları şaşırtan, "Bunu da mı bilmiyorsun!" dedirten bir adam.

Acizliğimle belki de cahilliğimle şaşırttığım insanları bambaşka bir alternatifle hayret ettirmek istiyorum: Yazıyla.

Bütün gemileri yaktım. Şu anlık bir geri dönüş imkanı gözükse de, insanlar ne yapmak istediğinizi anlamasa da bu yolu gittiği yere kadar zorlayacağım. Vakti geldiğinde "Vay canına" diyenlere "Nerdeydiniz bu zamana kadar" diye cevap vereceğim. Biliyorum her şeyde olduğu gibi bunda da yanılacağım. İnsanlar "Vay canına" diyecek kadar bile kâle almayacaklar beni. Ben de o gün anlayacağım ne şan şöhrete ihtiyacım var ne de paraya. Biraz olsun anlaşılmaya